Madagaskarlı Daniel

İnsan yaşadığı mahalle ve eve baktığında böyle pırıl pırıl ve başarılı bir çocuğu çıkaran Allah'a (celle celâluhu) şükrediyor. Bize başarının zenginliğe, rahata bağlı olmadığını gösteriyor.

Madagaskarlı Daniel

Daniel Rakotonomenjanahary, College La Lumiere’de (Işık Koleji) okuyor. 2012’de yapılan 10. Türkçe Olimpiyatı’na Hâlenur Kor’a ait “Kimsesizler” isimli şiirle katıldı. Konuşma ve Genel Kültür dalında Türkiye Büyük Millet Meclis’i Özel Ödülü’ne layık görüldü.

Evleri, başşehir Antananarivo’da ‘teneke’ evlerle dolu bir mahallede. Zor yürünecek kadar daracık yollardan gidilen bu ahşap ev, kirli bir nehrin kenarında. Bütün atıklar bu suya akıyor. Evin çatısı yer yer poşetlerle kaplanmış. Dışarıda küçük bir bahçeleri var ve birkaç tane de ördek… Evde ne elektrik ne de su var. Ev beş metrekareden ibaret ve tek odalı. Sadece bir yatak ve üç sandalye koyacak yer var. Müdürümüz ve öğretmen arkadaşımız evine ziyarete gittiğinde dayanamayıp Daniel’e nerede yattığını sormuşlar. Daniel ayağıyla bastığı yeri göstermiş.

Daniel 20 yıldan fazla bir zamandan beri akciğer hastalığından öksüren dedesi ve yürümekte zorlanan anneannesiyle yaşıyor. (Sonradan, anneannesinin ona hem annelik hem babalık yaptığını öğreniyoruz.) Anne ve babası ayrılmış ve onu terk etmişler. Babasını hiç tanımıyor. Annesi de o daha iki yaşındayken başkasıyla evlenip evden ayrılmış. Annesini en son yedi yıl önce görmüş. Daniel’in Türkçe kaleme aldığı kompozisyonda “Zengin değiliz; ama mutlu bir ailemiz var.” dediği aile bu.

Dedesi rahatsızlığından ötürü çalışamıyor. Anneannesi evin önüne açtığı tezgâhta domates ve salatalık satarak evi geçindiriyor. Günde en fazla sekiz lira kazanıyor. Bu paranın beş lirasıyla sebze, meyve ve pirinç, kalanıyla da Daniel’in okuması için mum ve kitap alıyor.

Daniel, Işık Koleji’nin (College La Lumiere) her yıl düzenlediği ülke çapındaki Matematik Olimpiyatları’nda aldığı dereceyle Madagaskar’daki Türk okulunda tam burslu okumaya hak kazanmış. Kayıt için evine gidildiğinde, anneannesini tezgâhın başında buluyorlar. Öğretmen arkadaşlar ihtiyar kadına torununu okula kaydetmek istediklerini söyleyince seviniyor ve hemen kabul ediyor.

Daniel şartların uygun olmamasından dolayı evde çok ders çalışamadığını fakat derste öğretmeni çok iyi dinlediğini söylüyor. Ödev çok olursa, mum ışığında çalışmak zorunda olduğunu belirtiyor. Maddî imkânsızlıklardan dolayı mumu da iktisatlı kullanmak zorunda.

Okulun Fransızca öğretmeni Madam Zoe, Daniel’e sahip çıktığımızı görünce; “Ben şimdi bu okulun neye hizmet ettiğini daha iyi anlıyorum.” diyor.

Daniel şu ân ortaokul son sınıfta. İki yıldır Türk okulunda okuyor ve okulun yurdunda kalıyor. Aynı zamanda okul birincisi.

İnsan yaşadığı mahalle ve eve baktığında böyle pırıl pırıl ve başarılı bir çocuğu çıkaran Allah’a (celle celâluhu) şükrediyor. Bize başarının zenginliğe, rahata bağlı olmadığını gösteriyor.

Metin OKUMUŞ

Hatırat – Nisan 2015
m.okumus@sizinti.com.tr

 

Daniel’in Türkiye’de katıldığı Olimpiyatlar için ailesi ile alâkalı yazdığı Türkçe kompozisyon.

Zengin Değiliz; Ama Mutlu Bir Ailemiz Var

“Ben Milletlerarası Işık Koleji’nde okuyorum. Üçüncü sınıftayım. Küçükken köyde otururdum; ama dokuz yaşından beri Antananarivo’da yaşıyorum. Dedem ve ninemle oturuyorum. Zengin değiliz; ama mutlu bir aileyiz. Niçin mutluyuz? Çünkü bütün insanlar gibi yaşayabiliyoruz, yemek yiyebiliyoruz, herkes gibi elbise giyiyoruz.

Küçük ahşap bir evde oturuyoruz. Mahallemizde evler ahşaptan yapılır. Mahallemizdeki problem sokaklardır. Çünkü yağmur yağdığında sokaklar çok çamur olur. Fakat bizler bu problemi yok gibi görüyoruz; çünkü bir gün düzeleceğini düşünüyoruz. Yani oturduğumuz yer, tam güzel değil; ama ondan ayrılırsak çok üzülüyoruz.

Dedem evde ördeği, tavuğu, horozu hem eğlence hem de para için yetiştiriyor. Ben ise yurtta kalıyorum; ama hafta sonunda veya tatillerde onlara yardım ederim. En sevdiğim şey kitap okumaktır. En sevdiğim sporlar; futbol ve basketboldur.

Ülkemizde en çok kutlanan bayramlar Bağımsızlık Bayramı, Noel ve Yılbaşıdır. Bu bayramları biz de kutlarız. Yani yemek yiyoruz, elbise giyiyoruz. Paramız varsa yeni elbise alıyoruz, yoksa problem değil. Ninem ve dedem yaşlı oldukları için veya gezmeyi sevmedikleri için bayramda evde kalırlar. Ben ise akrabalarımızla veya arkadaşlarla gezmeye veya pikniğe giderim. Ve biraz hava alırım ve eve dönerim.

Ekmek parası için ninem meyve satıyor. Çok şükür evimiz kira değil. Aslında annesiz ve babasız çok zor olur; ama düşünüyorum ki ne kadar şanslıyım; güzel bir okulda okuyabiliyorum, yemek yiyebiliyorum, evde yatabiliyorum, yani herkes gibi yaşayabiliyorum. Yemek yemeyenler, sokakta yaşayanlar var.

Bütün insanların problemleri var; ama umut varsa insanlar bu problemlerini yavaş yavaş çözebilirler. Ve ne olursa olsun gülmeliyiz. Mutlu olmamız gerekiyor yani. Gülmek ve mutlu olmak için hiç para harcamıyoruz; fakat hayatımıza güzel şeyler getiriyor. Söylediğim şeyler birçok ailede bulunabilir. Bunun için ‘Mutlu bir aileyiz.’ dedim.”

 

Daniel Rakotonomenjanahary
College La Lumiere

 

Sızıntı
NİSAN 2015

“Madagaskarlı Daniel” için 1 Yorum

  • Daniel gibi nice deniz yıldızları kurtarıcı eller bekliyor
    inanın gün boyu daniel gibi olan nice gençleri düşündüm

Yorum Yapın