Temelde dinle, imanla, inançla problemi olan marjinal bir kesimin, soğuk savaş döneminin klasik, partallaşmış sol jargonlarını da bir perde olarak kullanmak suretiyle ağızlarında sakız şöyle bir iddiayla gönüllü eğitim faaliyetlerini sistematik ve mütemadi bir tavır içerisinde yaralamaya ve karalamaya çalıştığını görmekteyiz:

Yurt dışındaki eğitim faaliyetlerinin gelecek adına neler vaad ettiklerini somut bir misal üzerinde görebilmek adına, isterseniz gelin Sibirya bölgesindeki bir Türk okulunda vazife yapmış bir öğretmen arkadaşın anlattıklarına birlikte kulak verelim:

Geçenlerde bir dost meclisinde Orta Asya cumhuriyetlerinde iki yıl bulunmuş bir esnaf arkadaş Türk okullarıyla ilgili başından geçen şöyle çarpıcı bir hadiseyi anlattı: Türk okulunda temizlik işlerinde çalışan bir bayan vardı. Bir gün bir konuşma esnasında kendisinin inşaat mühendisi olduğunu söyledi. 

Bir davet üzerine Afrika'da açılan Türk okullarından birini ziyarete gitmiştik. Ziyaret esnasında bir gece vakti istirahat ettiğimiz odanın kapısı çaldı. İçeriye müdür yardımcısı ve bir öğretmen arkadaş girdi. Müdür yardımcısı arkadaş içeri girer girmez, yanında bulunan öğretmen arkadaşın annesinin vefat haberinin geldiğini, mümkünse bir müddet oturup bizimle dertleşmek istediğini ifade etti.

Geçen haftayı İzmirliler dondurucu soğukla geçiriyordu. Biz bir grup işadamıyla Hint Okyanusu'nda yüzme fırsatı bulduk... Tanzanya'daydık. Orta Doğu Afrika’nın "balayı adalarından" biri Zanzibar'da maksadımız tabii ki sadece denize girmek değildi.

Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’nın davetlisi olarak geçen hafta Kamboçya’daki “Zaman International School”un yeni binasının açılışına gittik. Heyette politikacılar, bürokratlar, gazeteciler, vakıf temsilcileri, öğretim üyeleri vardı. Uçakla önce Bangkok’a gittik, akşama doğru ise Kamboçya’nın başkenti Phnom Penh’e geçtik.