Uluslararası Dil Öğretimi Derneği'nin düzenlediği ilk üç yarışma hakkında pek fikir sahibi değilim. Fakat bir biçimde içinde yer aldığım 4. Olimpiyat, gerçekten çok görkemliydi. Yarışmaya 84 ülkeden binlerce genç ve çocuk katılmıştı. Bunlar arasında kendi ülkelerinde en başarılı olan 355 öğrenci, farklı kategorilerde yarışmak üzere Kızılcahamam (Ankara)'ya getirilmişti. Ve burada, bir haftaya yakın bir süre yarışmışlar ve nihayet, ödül töreni yapılması için İstanbul'a gelmişlerdi.

Bu büyük organizasyonu düzenleyenler, önümüzdeki yıl katılımcı ülke sayısını katlayacaklarını iddia ediyorlar. Bu yıl 84 ülkeden yüzlerce çocuğu Türkiye'ye taşıyabildiklerine göre, bu amaçlarına ulaşacaklarına da inanıyorum.

•••

Katılımcı ülkelere baktığımız zaman, çok ilginç ülke isimlerini görüyoruz. Dünyanın değişik ülkelerinde açılan öğretim kurumları, Türkçe kursları ve Türkçe'yi yabancı dil olarak okutan okulların ürünü olan bu öğrencilerin geldikleri 84 ülkeyi tek tek saymak niyetinde değilim. Fakat bazı ülkelerin isimlerinin anılmasında yarar görürüm.

Örneğin; Vietnam, Rusya Federasyonu, Polonya, Norveç, Meksika, Letonya, Kolombiya, Şili, İtalya, İngiltere, Fransa, Brezilya vb. gibi, "bize uzak gibi görünen" ülkelerde Türkçe öğrenen öğrenciler olması ve bunların marifetlerini sergilemeleri, (bence) son derece önemlidir.

Bütün dünya üzerinde, böylesine yaygın bir biçimde eğitimi yapılan dillerin hangileri olabileceğini düşündüğümüzde, aklımıza çok sayıda dil gelmez. Örneğin İngilizce; muhtemelen, Türkçe'den daha yaygın bir biçimde öğretilmektedir. Ama bunun arkasında yatan şey, ABD'nin ve bir ölçüde İngiltere'nin, ekonomik gücü ve bunun yarattığı iştahtır.

Almanca, Fransızca, İspanyolca, Portekizce gibi diller; eski sömürge imparatorluklarının kalıntısı olan ülkelerde geçerliliğini korumaktadır.

Türkiye ve Türkçe'nin; böyle bir gücü de yoktur, böyle bir geçmişi de yoktur. Türkçe'yi böylesine "popüler" ve "istenir" bir dil haline sokan şey; tamamen, Türkçe'yi öğretmeyi kutsal bir görev gibi gören ve değerlendiren idealist ve inançlı kadroların, bu konudaki çabaları ve belki çok varlıklı olmamalarına karşın, bu projeyi maddî olarak desteklemeyi üstlenen işadamlarının gayretleridir.

Ödül töreninde, Karamanoğlu Mehmet Bey Ödülü'nün bana verilmesi üzerine yaptığım kısa konuşmada; son yıllarda Türkiye olarak, hiç hak etmediğimiz bir biçimde, "itilip-kakıldığımızı" dile getirerek, bu "Görkemli manzaranın" Türkçe'nin ve Türkiye'nin büyüklüğüne olan imanımı tazelediğini dile getirdim.
Fazıl Hüsnü Dağlarca, "Türkçem benim ses bayrağım" der. Gerçekten, Orta Avrupa'dan yola çıkan bir insan, Türkçe dışında hiçbir dil bilmese bile, Bering Boğazı'na kadar, "Meramını anlatarak" gidebilir.
Araya giren kopuklukların kapatılmasının zamanı gelmedi mi? Ayrıca unutulmaması gerekir ki; dünyanın çok değişik ülkelerinde Türkçe öğrenen bu çocukların önemli bir bölümü, ülkelerinin ekonomik ve siyasal açıdan önde gelen ailelerinin çocuklarıdır. Türkçe'ye ve Türkiye'ye duyacakları yakınlığın meyvelerini, çok uzak olmayan bir gelecekte derleyeceğimize inanıyorum...

TOKTAMIŞ ATEŞ
http://www.bugun.com.tr/