Ali Çolak - Bir vakitler oturup dertlenirdik. Şöyle herkesin, hepimizin üzerinde birleşebileceği bir değer neden yok? Hep ayrılık, hep kavga... Ortak bir sevincimiz olsa, hep birlikte alkışlayacağımız bir şey... Üzerinde kavga etmeden konuşabilsek, bir mutluluk çıkarsak oradan, biraz umudumuz kabarsa, olmaz mı? Nasıl desem, Ağrı Dağı, Kız Kulesi yahut ne bileyim Âşık Veysel gibi Barış Manço gibi... Bizde pek olmuyor böyle şeyler, sevinçlerde buluşamıyoruz.

Onu tanıdığımda ortaokul birinci sınıftaydım. 80'li yılların ilk yarısıydı. Ailem beni okutmak ya da okutmamak noktasında kararsızdı; zira evin tek oğluydum. Rahmetli annemin ısrarlarıyla Turgutlu İmam Hatip Lisesi'ne kaydoldum. Ayrıca o günkü adı "Akyazılı Vakfı Yurdu" olan yurtta kalacaktım. Kayıt için elimden tutup beni yurda götüren çok sevdiğim Ali amcamdı. O gün için Turgutlu'nun epey dışında kalan yurt binasına tarlalardan, bağlardan geçerek ulaşabilmiştik.

Ekrem Dumanlı/Zaman Türkçe Olimpiyatları'nın sekizincisi, hafta içinde veda etti. 120 ülkeden 750 öğrenci gelmişti ülkemize. Türkçe konuşuyorlardı. Buraya gelebilmek için binlerce öğrenci ile yarışmışlardı, kendi ülkelerindeki finallere yükselmiş, sonra da Türkiye'deki yarışmaya katılmaya hak kazanmışlardı.

Türk okulları adıyla bilinen öğretim kurumlarının objektif bir değerlendirmeye ihtiyacı var. Biliyorum zor bir mesele... Önyargılar, kabullenmeler ve ötekileştirmeler var. Belki de aynı siyaset ve düşünce coğrafyasında olduğumuz dostlardan sitem mesajları alacağım. Ancak Türk dünyasının hemen her yerinde bulunmuş birisi olarak bir hakkı teslim etmem lazım.

Ülkesi ve insanlık için güzel şeyler başaranların duyguları yaşamadan tam anlaşılmaz. Ama duyumsayabilirsiniz... Yaklaşın, hallerine bakın, erişebilirsiniz, dokunmanız yeterlidir. Uzaktan hissedemezsiniz. Yakından izleyip, gözlerinin içine bakarsanız, dinamik dinginliğini görebilirsiniz.

Yolculuklar kolaylaştı artık günümüzde. Uçağa binip gökyüzünde bulutların arasında kaybolarak gideceğiniz yere ulaşmanız saatlerle sınırlı kalabilir.

Gittiğiniz mekanın heyecanı da yine sadece saatlerle sınırlı bu yüzden. Yeşeren Ümitler ekibi olarak bizim yola çıkış hazırlıklarımız ve heyecanımızsa aylar öncesinden başlar. Şanslıyız zannediyorum. Çünkü aylar öncesinden röportajlar yapılır sonrasında hazırlıklar ve derken uçuş anı…

Gece bozkır ayaza kesiyor.

Yere daha bir yakın duruyor bozkırda yıldızlar.

Gecenin karanlığında sonsuz beyaz dağların ardından ay yükseliyor.

Tanrı Dağlarının görkemli silueti yavaş yavaş ortaya çıkıyor.

Gece koyu karanlıktı.  Hint Okyanusu'ndan ıslak yosun kokuları taşıyan muson rüzgârları yüreklerdeki yangınları daha da harlandırıyordu. Çaresizdiler. Oturdukları koca konak, bir evden ziyade koca mezarı andırıyordu. Eski medeniyetlerde eşi ve eşyalarıyla birlikte mezara gömülen insanlar gibiydiler. Gece ilerliyordu.